Bir Dikdörtgenin İç Açıları Toplamı Nedir?
Bazen hayat öyle bir noktaya gelir ki, en basit şeyleri bile anlamakta zorlanırsınız. Günün sıradan bir anında, bir soru takılır kafanıza. Ne kadar karmaşık, ne kadar büyük bir anlamı olabilir ki? Ama o soruyu sorarsınız ve cevaplar peşinden gelirken, aslında bir sürü başka soruya da kapı aralanmış olur. Bir gün, Kayseri’nin soğuk bir sabahında, eski defterimi karıştırırken, matematik dersinden hatırladığım bir soru tekrar aklıma geldi: Bir dikdörtgenin iç açıları toplamı nedir?
İlginçtir ki, bu basit soru, yıllar sonra bile beni derin düşüncelere sürüklerdi. Belki de düşündüğüm kadar basit değildi, kim bilir?
O Anı Hatırlıyorum…
Lise yıllarımı hatırlıyorum. Bir matematik öğretmeni vardı, Sertan Hoca. Kendisini çok severdim, ama bazen gerçekten anlamadığım şeyler için ısrarla sorular sormak zorunda kalırdım. O zamanlar, daha fazla şey öğrenmeye çalışırken, gerçekten anlamadığım bazı şeyler vardı. Mesela, bir dikdörtgenin iç açıları toplamı nedir? O kadar basit ki! 360 derece! Ancak bazen bir soru bile, başka bir şeyin simgesine dönüşebilir, ne biliyorsunuz?
Bir gün Sertan Hoca’nın sınıfta anlattığı o 360 dereceyi hatırlıyorum. O kadar basitti ki! Herhangi bir dikdörtgenin iç açıları toplamı, 360 dereceydi. Hangi açıları alırsanız alın, toplamı hep 360 derece oluyordu. Ama o dersin sonunda, şunu fark etmiştim: Matematik, tek bir doğru cevapla kalmıyordu. Hayat gibi. Bir tek doğru cevap yoktu. Çoğu zaman, basit bir soru bile sizi, karmaşık düşüncelerin içine sürüklüyordu.
Sertan Hoca “Bir dikdörtgenin iç açıları toplamı her zaman 360 derecedir,” dediğinde, aslında bir şeylerin farkına varmıştım. O an, hayatla ilgili küçük bir ders almış gibiydim. İç açıların toplamının değişmediğini bilmek, aslında hayatın belli noktalarında ne olursa olsun, bazı şeylerin sabit kaldığını anlamamı sağlamıştı. Her ne olursa olsun, belirli temel gerçekler her zaman geçerlidir.
Hayatın Dikdörtgenleri
O günden sonra, dikdörtgenin iç açıları toplamını her düşündüğümde, sadece bir geometri sorusu olarak görmedim. Hayatla özdeşleştirdim. Hangi açıdan bakarsanız bakın, 360 derece… Yani hayatın belirli bir doğruluğu, sabitliği var. Zorluklar, belirsizlikler arasında, tek bir sabit şey vardı: Gerçekler. Evet, bazen insanlar değişir, duygular değişir, ama içsel doğrular değişmez.
O gün, hayatla ilgili farklı bir bakış açısı geliştirdim. Matematiksel bir gerçek, bana hep bir sabır ve kararlılık hatırlatıyordu. Bir dikdörtgenin iç açıları toplamı 360 derece olduğunda, belki de seninle aramda bir fark yoktu. Hayatta her şeyin bir dengesi vardı. En zor anlarda bile, sabırlı olmalıydım. Ne kadar zorlu bir yola girsem de, o 360 derecelik doğrulardan birinin yanına gelecektim.
Bir Açı Değişikliği
Bir gün, Kayseri’nin kalabalık caddelerinden birinde yürürken, bir başka olayla karşılaştım. Kafamda hep bir soru vardı: İç açıların toplamı 360 dereceydi, peki ya dışarıdaki açıları neydi? O an, önümden geçen bir çifti gördüm. Aşkları, onlara bakarken öyle sıcak ve güzel geliyordu. Ama içinde bir şeyler eksikti. Zamanla fark ettim ki, hayatın bazen değişen açıları olabilir. Bazen de duyguların yönü, insanların davranışları değişebilir. Ama ne olursa olsun, içsel doğrularımız her zaman bizi bir şekilde bulur.
Bir insanın içindeki doğruyu, bazen dışarıdaki açılar belirler. Bunu anlamak, aslında içsel güvenin bir yansımasıydı. Bir noktada ne kadar zor olursa olsun, 360 dereceyi bulabilirdim. Hep bir yerden sonra dönüp o sabit doğruyu görmek, insanın ruhunu dinginleştiriyordu.
Sonuçta Ne Değişti?
O gün, evime dönerken, bir kez daha düşündüm. Matematikte, geometri dersinde, bir dikdörtgenin iç açıları toplamı 360 dereceydi. Ama hayat? Hayat da öyle değil miydi? Bazen dar bir açıdan bakmak zorunda kalıyorduk, bazen çok farklı açılardan bakmamız gerekebiliyordu, ama sonuç olarak 360 derecelik bir doğru vardı. Belki de hayat, biz onu keşfetmeye çalıştıkça, bu doğruları daha iyi anlamamızı sağlıyordu.
Her şeyin bir yolu ve amacı vardı, tıpkı 360 derece gibi. Her ne kadar görünmeyen açılar olsa da, sonunda bütün açıların toplamı her zaman 360 dereceydi.
Ve ben, bu dersi içimden kabul etmiş bir şekilde, Kayseri’nin karanlık sokaklarında, bir soruya doğru basit ama derin bir cevabı arayarak yürüyordum.